20 posts (10 English, 10 தமிழ்)
ஒருவரை எதற்காக மதிக்கிறோம், எவ்வளவு தீவிரமாக ரசிக்கிறோம், எந்தெந்தக் கருத்துகளை ஏற்கிறோம் என்பவை வெவ்வேறு கேள்விகள். அறிவியல் புலமையும் கலைச் சாதனையும் வெவ்வேறு மதிப்புக்குரியவை; அவை எல்லாவற்றிலும் சரியாக இருப்பதற்கான சான்றுகள் அல்ல.
What we admire, how intensely we admire it, and how far we trust the person are different questions. Scientific expertise and artistic achievement deserve different kinds of regard; neither warrants authority over everything.
Fan clubs offer an organizational route from cinema to politics. This essay examines that route in Tamil Nadu while keeping Hungarian measures of celebrity involvement separate from claims about Tamil audiences.
திரைப் புகழை அரசியல் செயல்பாடாக மாற்றுவதில் ரசிகர் அமைப்புகளுக்குப் பங்கு உண்டு. தமிழகத்தின் இந்த அமைப்பு வழியை ஆராயும் கட்டுரை, அங்கேரிய ரசிகர் ஈடுபாட்டு அளவீடுகளிலிருந்து தமிழ் ரசிகர்களைப் பற்றிய முடிவுகளைப் பிரித்துப் பார்க்கிறது.
Foods differ enormously in measurable harm — beef emits about 113 times what peas do per unit of protein. But the diets people moralise are organised around purity and disgust, not around that ranking, and the two orderings barely overlap.
அளவிடக்கூடிய சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பில் உணவுகள் பெருமளவில் வேறுபடுகின்றன—மாட்டிறைச்சி பட்டாணியை விட 113 மடங்கு அதிக கார்பனை உமிழ்கிறது. ஆனால் மக்கள் கடைப்பிடிக்கும் உணவு ஒழுக்கம் புனிதத்தன்மையையும் அருவருப்பையும் சுற்றியே கட்டமைக்கப்படுகிறது.
An atheist father raises a devout son. A staunchly partisan household produces the opposite voter. The popular explanation reaches for rebellion and algorithms. The research points somewhere more specific — and considerably less dramatic.
நாத்திகத் தந்தைக்குப் பிறக்கும் தீவிர பக்தியுள்ள மகன்; ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியைத் தீவிரமாக ஆதரிக்கும் வீட்டில் எதிர்க் கட்சிக்கு வாக்களிக்கும் பிள்ளை. இது வெறும் பதின்ம வயதின் முரட்டுத்தனமா அல்லது ஆழமான உளவியல் வழிமுறையா?
Refusing to spend can signal status just as reliably as spending does — Milan boutique staff rated a woman in gym clothes as the more likely buyer. Meanwhile the psychology shows two entirely different machines producing the same thrifty behaviour, and only one of them feels good.
பணத்தைச் செலவழிக்க மறுப்பதும், ஆடம்பரமாகச் செலவழிப்பதைப் போன்றே தன் சமூக அந்தஸ்தை அறிவிக்க வல்லது. மிலான் நகரின் ஆடம்பரக் கடைகளில் உடற்பயிற்சி உடையில் வந்த பெண்ணையே வாங்கும் திறனுடையவராகப் பணியாளர்கள் மதிப்பிட்டனர். இதற்கிடையில், சிக்கனமான நடத்தையை இயக்கும் இருவேறு உளவியல் உந்துதல்களில் ஒன்று மட்டுமே மனநிறைவைத் தருகிறது.
Introversion is a preference for less social contact. Social anxiety is a fear of it. They produce the same visible behaviour, which is precisely why clinicians identify believing your anxiety is 'part of your personality' as a leading reason people never get treated — for a median of fifteen to twenty years.
உள்முகத் தன்மை என்பது குறைந்த சமூகத் தொடர்பை விரும்புவது. சமூகப் பதற்றம் என்பது அதைப் பற்றிய பயம். இரண்டும் ஒரே மாதிரியான வெளிப்புற நடத்தையை உருவாக்குகின்றன; அதனால்தான் மக்கள் சிகிச்சைக்கு வராமல் பதினைந்து முதல் இருபது ஆண்டுகள் தள்ளிப்போடுவதற்கு இந்தக் குழப்பமே முதன்மைக் காரணமாகிறது.
We use objectification as if it named one obvious wrong. Philosophy and psychology point to a narrower problem: bodily attention becomes corrosive when it displaces agency, subjectivity, and every other kind of value.
உடல்பொருளாக்கம் (objectification) என்ற சொல் ஏதோ வெளிப்படையான ஒரு தவறை மட்டுமே குறிப்பதாக நாம் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் உடலின் மீதான கவனம் ஒருவரின் சுதந்திரத்தையும் தனித்துவத்தையும் விழுங்கும்போது மட்டுமே அது நச்சாக மாறுகிறது.
Explore how Indian films often reframe Adivasi and Dalit-Bahujan cultures as Hindu traditions, a process termed "Sanskritization." This erases real histories and promotes an upper-caste friendly national fantasy.
ஆதிவாசி மற்றும் தலித்-பகுஜன் மக்களின் பண்பாடுகளை இந்துப் பாரம்பரியங்களாக இந்திய சினிமா எவ்வாறு மறுவடிவமைக்கிறது என்பதை ஆராயும் கட்டுரை. 'சமஸ்கிருதமயமாக்கம்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த நிகழ்வு, உண்மையான வரலாறுகளை அழித்து ஆதிக்க சாதியினருக்கு உகந்த ஒரு தேசியக் கற்பிதத்தை விற்கிறது.
There is serious comparative political science behind the claim that strong subnational identity drives social spending. Looking for equivalent rigour on the other half of the argument — that the same pride predictably turns hostile — I could not find it, and that asymmetry is worth more than a verdict.
வலுவான பிராந்திய மொழி அடையாளம் சமூக நலச் செலவினங்களை உந்துகிறது என்ற கூற்றுக்கு ஆழமான ஒப்பீட்டு அரசியல் அறிவியல் சான்றுகள் உள்ளன. ஆனால் அதே பெருமிதம் இயல்பாகவே வேற்று மனிதர்கள் மீதான பகைமையாக மாறும் என்ற அடுத்த பாதிக்கு இணையான ஆய்வுகள் இல்லை.
Modern discourse routes almost every adult difficulty back to a childhood injury. The research says something more specific: most people recover without help, childhood-adversity scores are near-useless for predicting any individual, and treating a bad event as the centre of your identity independently predicts worse symptoms.
நவீன உரையாடல்கள் பெரியவர்களின் அனைத்துச் சிக்கல்களுக்கும் குழந்தைப் பருவக் காயங்களையே காரணமாகக் காட்டுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலானோர் இயல்பாகவே மீண்டு வருகிறார்கள் என்பதை ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.
