6 posts (3 English, 3 தமிழ்)
Young people do not universally feel immortal; threatened adolescents often overestimate their chance of dying. What turns a shortened horizon into presence rather than fatalism is not age or civilization, but agency.
இளைஞர்கள் அனைவரும் மரணமற்றவர்கள் போன்ற மாயையில் வாழ்வதில்லை; அச்சுறுத்தலான சூழல்களில் வாழும் வளரிளம் பருவத்தினர் தாங்கள் விரைவில் இறந்துவிடுவோம் என்று மிகைப்படுத்தியே மதிப்பிடுகிறார்கள். எதிர்கால அடிவானம் சுருங்குவதை வெறும் விதிவசவாதமாக மாற்றாமல் விழிப்புணர்வாக மாற்றுவது வயதோ நாகரிகமோ அல்ல; ஒரு மனிதனுக்குள்ள தன்னுரிமையே (agency).
We use objectification as if it named one obvious wrong. Philosophy and psychology point to a narrower problem: bodily attention becomes corrosive when it displaces agency, subjectivity, and every other kind of value.
உடல்பொருளாக்கம் (objectification) என்ற சொல் ஏதோ வெளிப்படையான ஒரு தவறை மட்டுமே குறிப்பதாக நாம் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் உடலின் மீதான கவனம் ஒருவரின் சுதந்திரத்தையும் தனித்துவத்தையும் விழுங்கும்போது மட்டுமே அது நச்சாக மாறுகிறது.
Is it true love or just an addiction to the chase? This post explores limerence, an obsessive state fueled by dopamine and uncertainty, often mistaken for genuine connection. Understanding this distinction is key to building real relationships.
இது உண்மையான காதலா அல்லது ஒருவரைத் துரத்துவதில் மூளை அடையும் போதையா? நிச்சயமற்ற தன்மையாலும் டோபமைனாலும் தூண்டப்படும் 'லிமரன்ஸ்' எனப்படும் மனநிலையும், அது உண்மையான காதலிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகிறது என்பதையும் ஆராய்கிறது இப்பதிவு.
